خاطرانی از امام روح الله(رضوان الله تعالی علیه)

امام در پاریس می خواستند كفش بپوشند، پایشان را كه بلند

كردند تا روی روزنامه بگذارند، سئوال كردند : مثل اینكه این روزنامه
های ایرانی هستند؟ عرض كردند: بله آقا ولی این صفحه آگهی

هاست. با این حال پایشان را روی روزنامه نگذاشتند و

برگشتند و فرمودند: شاید یك اسم محمد یا علی در اینها باشد.

.................................................................................................................

یكی از نزدیكان امام خمینی (ره) می گوید: اگر ما بدون توجه قرآن را روی زمین می

گذاشتیم، امام آن را بر می داشت و می فرمود: قرآن نباید روی زمین بماند. امام امت

رحمه الله علیه وقت تلاوت قرآن و ذكر مصیبت اهل بیت علیهم السلام روی زمین می

نشست. روز 12 بهمن 1357 هنگامی كه امام از هواپیما پیاده شد، به هیچ وجه حاضر

نشد جلوتر از برادر بزرگش راه برود.

امام با همه محترمانه برخورد می كردند، در دوران زندگیشان من تاكنون ندیدم یك مرتبه

یك كسی را بلند صدا كند، اسم كارگرشان را هم سبك صدا نمی زند و با احترام نام می

بردند.

................................................................................................................

یكی از حالات عرفانی امام نسبت به دعا و توسل است. در نوفل

لوشاتو شاهد بودیم ، شب عاشورا بعد از اینكه نماز تمام می شد
می فرمودند: كسی هست كه روضه بخواند؟ یكی از برادرها بلند

می شود و روضه می خواند و ناظر بودیم كه امام دستمالشان را

در آوردند و شروع به گریه كردن می كنند و واقعا انسان در مقابل

این روح خالص شده از گفتن هر كلام و تفسیری عاجز می شود.