پس اگر در دل امیدی پدید آید، طمع آن را خوار گرداند
اگر طمع بر آن هجوم آورد، حرص آن را تباه سازد
اگر نومیدی بر آن چیره شود، تأسف خوردن آن را از پای درآورد،
اگر خشمناک شود کینه توزی آن فزونی یابد و آرام نگیرد.
اگر به خشنودی دست یابد خویشتن داری را از یاد برد
اگر ترس آن را فرا گیرد پرهیز کردن آن را مشغول سازد.
اگر به گشایشی برسد دچار غفلت زدگی .
اگر مالی به دست آورد بی نیازی آن را به سرکشی کشاند .
اگر مصیبت ناگواری به آن رسد، بی صبری رسوایش کند .
اگر به تهیدستی مبتلا گردد، بلاها اورا مشغول سازد .
اگر گرسنگی بی تابش کند، ناتوانی آن را از پای درآورد .
اگر زیادی سیر شود، سیری آن را زیان رساند .
پس هرگونه کندروی برای آن زیانبار و هرگونه تندروی برای آن فساد آفرین است.
نهج البلاغه
